Liever een waanzinnig bloeiende border bij een schutting dan een coniferenhaag

Wat is het genieten van de uitbundig bloeiende border, die maar een paar maandjes daarvoor was ingezaaid. Er kwam een strook vrij door het verwijderen van een coniferenhaag en dat gaf ineens zoveel licht en ruimte dat er een kleurrijke bloeiende bloemenzee ontstond. Geweldig voor de bijen, hommels en voor ons.

Helemaal achter in de tuin stond een dikke en hoge coniferenhaag. Waar de vorige bewoners dol waren op coniferen, heb ik er een hekel aan. Toen ik hier kwam wonen heb ik er vrijwel direct 26 (!) laten verwijderen. Maar deze haag achterin is blijven staan, omdat het een mooie dichte erfgrens was. Ik heb hem wel steeds vervloekt als er weer gesnoeid moest worden, want dat betekent: met een zware elektrische heggenschaar en een snoer om je nek, op een wankel trapje in de border staan en er dan nèt wel/niet bij kunnen. Dan sloeg ik het wel eens over en dan werd hij nog hoger waardoor ik er nog slechter bij kon.

De coniferenhaag moet eruit!

Enfin, na een paar jaar was ik het zat en wilde ik hem eruit hebben. Dat is niet zomaar gedaan, want deze operatie had nogal wat haken en ogen. De bomen moesten gezaagd en afgevoerd worden, de bodem gefreesd, een nieuwe schutting gezet en nog een stukje ligusterhaag geplant want de coniferen gingen ook een klein hoekje om. En dat allemaal het liefst op één dag, zodat ik niet met een ‘open tuin’ zou zitten. Al met al een flinke operatie die qua hulp, bedrijven en materialen strak gepland moest worden.

Alles wordt voorbereid

Eerst moesten de coniferen onderin ‘vrij’ gemaakt worden, zodat de bomenrooier er goed bij kon. Alle onderste takken zijn kaalgemaakt en voor zover mogelijk weggehaald. De vaste planten die er nog stonden zijn eruit gehaald en in bakken apart gezet. De schuttingdelen zijn besteld en gelukkig vonden mijn lieve buren het een goed idee en werd het een gezamenlijke schutting. Ook moest er voor een paar meter volwassen ligusterhaag komen. Aangezien mijn tuin grenst aan een fietspad, wilde ik het wel meteen ‘dicht’ hebben. Een flinke kostenpost, maar de moeite waard.

De dag zelf: wat een werk!

Op D-day kwam BB Bomen (Topbedrijf!) om te rooien. Ze hebben razendsnel het rijtje coniferen gezaagd en afgevoerd. Daarna kwam het meeste werk: met een beest van een machine is de grond gefreesd. Het komt erop neer dat dit apparaat een soort messen door de wortelstompen heen slaat. Wat een geweld, maar ook dit is ècht nodig als je zo’n strook weer wilt beplanten.

Daarna hebben we met vereende krachten de schutting gezet (Dankjewel Mario, Els en Léonie!) en nèt voorbij het laatste daglicht, bijgeschenen door telefoons en zaklampen, de ligusterhaag geplant. Een paar dagen later hebben Jan (dankjewel 🤍) en ik nog cement bij de palen gestort om ze wat meer stevigheid te geven.

Het leukste deel: planten en zaaien

Nu kon ik op mijn gemak aan het leukste beginnen: het planten en zaaien. Ik had wat babyboompjes gekregen en de uitgegraven planten stonden klaar. De twijgboompjes zijn geplant en de planten heb ik eerst verdeeld over de strook en ze daarna in de grond gezet.

Toen alles was geplant heb ik een dikke laag compost over de bodem verspreid. In mijn composthoop verwerk ik alles uit eigen tuin wat ik mooi vind, dus ik had goede hoop dat er veel zaad in zou zitten. Later heb ik nog wat gekregen zakjes zaad erbij uitgestrooid.

In de winter verloren de nieuwe ligusters toch best veel blad, dus heb ik tegen de inkijk rieten strandmatjes opgehangen. Later heb ik mooiere rieten matten gekocht die de eerste maanden de ergste inkijk hebben tegengehouden.

Het begint te groeien!

In februari/maart begonnen de zaden al te kiemen en zag ik hier en daar minuscuul kleine blaadjes opkomen. Allemaal beloftes! Die werden volop waargemaakt, want in mei bloeiden de eerste nieuwe planten en dat was de start van een weelderig bloeiseizoen.

Een fantastische border met continu bloemen

Het veranderde continu: van meterslange rijen raapzaadbloemen naar zeeën met klaprozen. Elke keer als de bloei voorbij was van de een, begon die van de ander.

Klaprozen in de spotlight

Wat vooral opviel was de ongelofelijke hoeveelheid klaprozen. Die staan erom bekend dat ze opkomen waar iets is omgespit, dus die theorie klopt wel. Ze hebben tot ver in juli gebloeid en ik vermoed dat we ze niet meer in deze hoeveelheden terug zullen krijgen.

Juni: het wordt steeds mooier

Juni is altijd toptijd in de tuin en dat was zeker bij deze bloemenstrook het geval. Wat een plaatje en wat veel bijen en hommels!

Een bankje om nòg meer te genieten

Ik merkte dat ik in mijn dagelijkse tuinrondje steeds vaker begon met “even achter kijken” en zag dat het daar niet alleen steeds mooier werd, maar ook dat daar de ochtendzon zo fijn schijnt. Steeds pakte ik een stoeltje, maar ik wilde daar toch liever een bankje zodat ik ook héél even kan zitten en genieten.

Van wat oud hout heb ik een bankje gemaakt dat nu standaard voor het schuurtje staat. Met de ochtendzon op het zwarte hout van het schuurtje heb je een lekker verwarmde rug.

Augustus en september: wat een weelde

Het wordt steeds weelderiger in augustus en september: er komt veel blad op van overblijvende ossentong, dus dat is een mooie belofte voor volgend jaar. Nu begint de cosmea lekker groot te worden.

Oktober: Het is manshoog en prachtig

In het najaar is deze border nog steeds een plaatje. Sommige planten zijn inmiddels net zo groot als ik en het blijft maar groeien en bloeien. De schutting is bijna niet meer zichtbaar.

Conclusie: haal die coniferenhaag gerust weg en zet een schutting (en zaai in!)

Veel mensen zijn tegen het plaatsen van een schutting en hebben liever een haag. Ik ben het daar helemaal mee eens (Liguster is geweldig, Berberis is fantastisch), behalve bij coniferen. Als je een dikke oude coniferenhaag weghaalt en een schutting zet, levert het je veel ruimte op die je volop kunt beplanten en inzaaien. Er heeft in mijn border vanaf maart tot diep in de winter vanalles gebloeid en ik geniet nog steeds van deze strook (zie onder, de foto’s van vandaag). Ook komen er veel vogels om de zaden te eten van de uitgebloeide bloemen, dus dat is een mooie extra bonus.

Ik kijk nu al uit naar het komende voorjaar want dan zullen de tweejarigen zich ook laten zien. Wordt vervolgd!