Slechte bodem? Moestuin in bakken!

Ik wil al jaren groente kweken in mijn tuin, maar het lukte nooit omdat de bodem heel slecht is of alles werd opgegeten door slakken. Nu ga ik het opnieuw proberen in hoge moestuinbakken. Zo kan ik invloed hebben op de bodem, heb ik beter zicht op plagen en heb ik een nieuw gezellig plekje op een ongebruikt stuk in de tuin.

Dorre hoek

In de voorste hoek van de zijtuin groeide eigenlijk niets moois. In dit deel van de tuin was de bodem arm en verzuurd door de coniferen die er ooit hadden gestaan. Na jarenlang de bodemstructuur verbeteren met compost bleef soms in leven wat ik plantte, maar het bleef een dorre boel. Er liep wel een leuk paadje doorheen maar ik had geen reden om daar te blijven hangen. Eigenlijk zonde.

Dromen van een kas

Tot ineens het idee ontstond om een kas te plaatsen. In die hoek in de voortuin is veel zon en er wil niets groeien, dus dat maakte het een ideale plek voor een tuinkas. Zo’n kas kost best wat dus ik wilde eerst checken of het wel mag. Helaas, het wordt door de gemeente gezien als een bouwwerk en dat mag alleen achter het huis. Het idee van een kas in de voortuin moest ik dus laten varen.

Het alternatief: moestuinbakken

Al snel kwam ik op het idee om dan grote bakken te plaatsen als moestuin. Op die manier kan ik zorgen voor een goede bodem, beter de plagen in de gaten houden en er ook een gezellig hoekje van maken. Ik zag het al helemaal voor me, met zwarte bakken, een kastanjehouten hekje, poortjes en een mooi gravel pad om de bakken heen. Een goede invulling van een nutteloze hoek in de tuin! Het plan ontstond in het najaar en ik besloot om de hele winter te gebruiken om op mijn gemak dit te gaan bouwen.

Eerst maar een globaal tekeningetje gemaakt op papier en in de tuin een beetje uitgemeten hoeveel ruimte het in kon nemen. De 4 bakken werden er 3. Zo konden het forse bakken worden waar je nog best een beetje normaal omheen kunt lopen.

De volgende klus was het leeghalen: alle beplanting moest eruit en verplaatst. De talloze bolletjes van blauwe druifjes heb ik zoveel mogelijk in polletjes eruit geschept en in potten of op andere plekken geplant. Een boompje en wat heesters moesten verplaatst en toen moest het nog geëgaliseerd worden. Ik vermoed dat er in die hoek veel grond is gestort uit de vijver, want het liep helemaal schuin en het moest best ver afgegraven worden om de grond waterpas te krijgen.

Hout en hek bestellen

Voor de bakken heb ik stevig Douglashout besteld en palen voor de constructie. Ook heb ik het hekje van kastanjehout meteen besteld, zodat alles in één keer bezorgd kon worden.

Meten en meten en meten

Voor de zekerheid toch nog even nagemeten of het wel klopt: met stokken heb ik alles uitgelegd op de plek zelf. Hebben de bakken voldoende tussenruimte? Moet er nog iets verplaatst worden om meer ruimte te krijgen? De lijsterbes en het stoepje bleken tegen een bak aan te komen en moesten toch verplaatst worden.

Het handigste is om het bouwen direct op de juiste plek te doen, want de bakken worden echt heel zwaar. Stiekem heb ik ze toch nog iets groter gemaakt dan gepland, dus de paden zijn nog wat smaller geworden.

Schilderen maakt het mooi en beschermd

Het kastanjehouten hekje

Toen de bakken stonden te drogen na het verven, ben ik gaan uitmeten waar het hekje moest komen. De palen die ik daarvoor had gekocht bleken te kort, maar gelukkig had ik nog wat oude tuinpalen liggen die ik erbij kon gebruiken. Met een grondboor en een grote hamer heb ik ze diep genoeg de grond in gekregen om het hekje te kunnen stutten. Dit kastanjehouten hek is met zulk dik ijzerdraad gemaakt, dat ik het bijna niet van de rol kreeg. Met vereende krachten hebben we het toch op zijn plek èn op maat gekregen. Later heb ik nog een zwart metalen poortje geplaatst bij een van de openingen. Het ziet er meteen heel gezellig uit. 

Steeds een stapje verder

Na het laatste meten, schuiven en waterpas-checken, hebben we de bakken met wat langere palen vastgezet in de grond. Zo is er de minste kans dat ze gaan ‘uitbuiken’ door het gewicht van de aarde en kunnen ze niet meer verschuiven.

De binnenzijde van de bakken heb ik bekleed met vijverfolie tot 10 cm van de bovenrand, zodat het hout zo lang mogelijk mee kan gaan. Op de paden is antiworteldoek gelegd om goed gesloten gravelpaadjes te kunnen krijgen.

Paden aanleggen en bakken vullen

De volgende stap was op zoek te gaan naar gravel en potgrond. Het was een lastige rekensom om vierkante meters van de paden om te rekenen naar kilo’s gravel, maar het is gelukt. De potgrond was ook snel gekozen en de bestelling geplaatst.

Op een koude winterdag werden 2 kuubzakken potgrond en 1 kuubzak gravel voor de deur bezorgd. Na een dagje kruien, kiepen en harken lagen de gravelpaadjes uit mijn dromen er. Het was precies genoeg!

De bodem van de bakken heb ik gevuld met takken en snoeiafval. Daarbovenop is de potgrond gestort en losjes verspreid. Er was toch best nog wat over, dus dat heb ik apart gezet want dat komt goed van pas in het voorjaar. Alles was klaar voor de start! 

Citizen science: meedoen aan moestuinonderzoek

Ik had me aangemeld om mee te doen aan Moestuinmix, een Citizen Science onderzoek van Wageningen University & Research dat gaat over combinatieteelt door moestuiniers. Na goed lezen van de informatie bleek dat ik 2 van de 3 bakken hieraan moest besteden en dat was wel veel want ik ging uit van ongeveer 1 m2. Toch heb ik maar besloten om mee te doen: een bak wordt gevuld met tuinbonen en aardappels, en in een andere bak komen tuinbonen en rode biet.

In maart heb ik de tuinbonen gezaaid en de aardappelen gepoot. Toen bleek meteen al dat ik het fout had gedaan. In Gardeners’ World vertelde Monty dat je aardappels eerst moet ‘chittten’ (voorkiemen) en dat tuinbonen eerst een nacht moeten weken. Tsja, dat had ik dus niet gedaan. Niks meer aan te doen.
Het zaaien van de rode biet uit het onderzoek moet nog even wachten tot half april.

Mijn supervolle mixgroentebak

De 3^e bak wordt zoals ik eigenlijk alles zou willen: Lekker vol en alles door elkaar. Ik heb me wel een beetje ingelezen in welke gewassen een beetje bij elkaar passen, maar verder wordt het vooral polycultuur. Een groot contrast met de bakken uit het onderzoek dus.

In ’mijn eigen’ bak heb ik ijsbergsla en knoflook geplant, daaromheen worteltjes gezaaid en nog een rijtje pluksla erbij gezet. De andere helft van de bak is gereserveerd voor de tomaten, courgette en komkommer die ik heb voorgezaaid en die binnen voor het raam staan te genieten van de zon. Daar staan ook de ‘sweet peas’ (Lathyrus) bij, die ik over het poortje wil laten groeien zodat ook die overladen zal worden met bloemetjes.

Op dit moment is het afwachten: ik tuur of er al wat opkomt in de bakken (heeeele kleine babyplantjes komen op), ik wacht tot ik de zaden van biet mag zaaien en ik popel om het binnen voorgezaaide stekgoed de grond in te krijgen.
Het seizoen is begonnen!